แก้วมาลูน

เมื่อเจ้ามา มีอะไร มาด้วยเล่า
แต่พอเจ้า กลับไป อะไรเหลือ
ตอนเจ้าอยู่ ใช้ตังค์ อย่างเหลือเฟือ
มีแต่เสื้อ ผืนเก่าเก่า ยามเจ้าไป

ปลูกบ้านโชว์ โตเท่าวัง หลังเบ่อเริ่ม
เฟอร์นิเจอร์ เกรดดี จะมีไหน
ติดแอร์เย็น ชื่นฉ่ำ ดื่มด่ำใจ
ระย้าไฟ ใส่เป็นสิบ ระยิบตา

ขอหื้อถึงวันนั้น

มโนนัย หัวใจ๋สะต๊าน หันคนหน้าด้าน มันหื้อลมเสีย
หมู่ ส.ส.นั้น มันอย่างใดเหีย กึ๊ดแล้วก่อเพลีย หัวใจ๋ดั่งอั้น
ประชาธิปไตย ไปบ่รอดดั้น ยุบลงกลางคัน แน่แล้ว

มาลืมพรรคตั๋ว เหมือนงัวลืมแฮ้ว ไปหลงแหวนแก้ว เงินทอง
บ่อยากอยู่ค้าน หื้อมันมัวหมอง หวังฮ่วมปร๋องดอง พรรคดังโอบเอื้อ
มีจิตใจ๋หลง ผะวงกู๋ลเกื้อ ได้ฮ่วมลำเฮือ เปิ้นล้ำ

ถึงบ่ดูดหนอ ก่อไหลเหมือนน้ำ บุบุ่นจ่อจ้ำ อิงนาย
อ้างตี้ย้ายพรรค ต๋ามกระแสสาย ความหวังญิงจาย ประชาชนหั้น
ต๋ามโพลสอบถาม ติดต๋ามสอดดั้น ของหมู่จุมงัน ทั่วทิศ

ผมมานึกใจ๋ ดวงทัยร่ำปิ๊จ มาคิดกล่าวอ้าง เวียนวน
อ้างจาวบ้านนั้น หื้อมันสับสน ต๋ามใจ๋ตั๋วคน ต๋นเองแต้ใบ้
เอาดีใส่ตั๋ว บ่กลั๋วหม่นไหม้ ป้ายความจั๋นลัย เปื้อนป๊อง

อยู่อย่างไรให้มีสุขแบบเศรษฐกิจพอเพียงในสังคมยุคโลกาภิวัตน์

ยอหัตถา วันตานบน้อม ต่างดวงดอกส้อม ธูปไต้เตียนสี
แด่องค์พุทธะ ธรรมะเป๋นศรี สังฆะมุนี สีใสบ่เส้า
สร้างดวงปั๋ญญา นำมาเตื่อมเหง้า แก่ต๋นแห่งเฮา แม่นตั๊ด

เป๋นป๋าระมี มีผลเคร่งครัด บ่หมองหม่นฝ้า มัวมน
แก้วสามดวงนี้ มีคุณกุศล หล่อหลอมใจ๋คน หื้อใสเป่งแจ้ง
เป๋นบุญสมปาน เบ่งบานบ่แห้ง เหมือนแสงมณี จ้วยก๊ำ

บุญของคนไทย บ่ได้เหลื่อมล้ำ บ่ปุ๊ดขาดคว่ำ เปปัง
เฮามีเจ้าฟ้า ราจาตี้หวัง เป๋นเหมือนบุญบัง ป๊กปอห่อหุ้ม
สัปป๊ะภัยยา ตี้มาก่อตุ้ม ผ่อนหายคลายจุม มอดมิด

ค่าวหาเสียงนายก อ.บ.ต. หรือ อ.บ.ต.....

ขอสวัสดี เจ้าปี้นายน้อง เปื้อโขงเขตห้อง บ้านกล๋างก้าวไกล๋ 
สามสิบเอ็ดนี้ บ่ดีไปไหน ประชาธิปไตย เบ่งบานทั่วหล้า 
ไปไจ้สิทธิ์กั๋น หื้อมันถ้วนหน้า ครูเหลิมเบอร์กา หนึ่งจั๊น 

ขอเสนอตั๋ว เป๋นนายกฯนั้น จ่วยฐานถิ่นอั้น เมืองเฮา 
ทางเลือกใหม่นี้ บ่มีเหมือนเขา จะรับฟังเอา เสียงของจาวบ้าน 
ขอเปิดหูต๋า จะบ่ขี้หย้าน เรื่องงบประมาณ ว่าไว้ 

กำค่าว กำคม ปฐมกวี ของดีล้านนา

ยอหัตถา วันตานบน้อม แตนดวงดอกส้อม มาลัยบุบผา
ป้อครูต๋นเก๊า เจ้าเหนือเก๋ศา ลูกขอขมา ก่อนจ๋าเล่าอู้
ของดีล้านนา นำมากอบกู้ เป๋นคิ่นกำครู หนุนก๊ำ

มีแก้วในมือ คนตือง่าวล้ำ ปล่อยหลุดขาดคว่ำ เปปัง
เหมือนกล้วยบ่มอุก สุกอยู่ในถัง บ่กิ๋นขะนัง ปาเน่าเหียอั้น
กวีล้านนา มีมาฮอดหั้น อันเป๋นกำคม บ่มเจื้อ

เป๋นติ๊บมาลา เฮาน่าฟักเฟื้อ เปื้อสานสืบหื้อ มันดี
เป๋นมรดก ตี้ควรขัดสี เป๋นแก้วกวี ตี้ควรอวดอ้าง
หากเฮาตังหลาย บ่ผายหื้อกว้าง ปล่อยละเลยวาง เปล่าว้า

คงจะสูญหาย ปายในบ่จ๊า นับเป๋นตี้น่า ดีอาย
ของตี้บ่ไจ๊ ละไว้จ้างหาย ของเก่าลืมลาย เสียดายบ่หน้อย
มาละแสงไฟ ไปเป่าหิ่งห้อย ปาไกล๋จอยวอย เฮี่ยค้าง