logo

เฮา

เฮาบ่ฮัก ไผจะมาฮัก เฮาบ่เฮียน ไผจะมาเฮียน เฮาบ่สืบ ไผจะมาสืบ  

ซอนเนตที่ 55 – มิใช่หินหรือทองคำจะคงไว้ แต่คือกวีที่จะเป็นอมตะไร้กาลเวลา





> มิใช่หินเงาวาวพราววิลัย
มิใช่ทองจารใจในวิหาร
จะยืนยงคงอยู่สู้กาลนาน
เท่าคำกลอนกล่าวขานของข้าเอย
> เจ้าจะอยู่ชั่วนิจนิรันดร
ยิ่งกว่ากองหินผุพังเสย
สงครามพาลพัดผ่านผลาญพังเผย
แต่กลอนเอ่ยนี้ไซร้ไม่สิ้นพลัน
> แม้เทพตายใต้แสงแห่งไฟฟ้า
แม้เวลาพัดพาโลกผกผัน
บทของข้าจะคงไว้ให้รำพัน
ชื่อเจ้าขานขับขานทุกวารวัน
> ตราบใดตะวันยังรุ่งและฟ้าหมุน
เจ้าจะหนุนชีพใหม่ไม่แปรผัน
จนวันพิพากษาฤกษ์ประจักษ์นั้น
เจ้าจะยืนอยู่มั่นในใจคน

“เอาง่ายเข้าว่า”

 



“เอาง่ายเข้าว่า”
เอาง่ายเข้าไว้ บ่ใส่ใจ๋หา
คุณภาวา หาดีไป่ได้
อันกั๋มมันต๋า จ๋าหมายแต๊ไบ้
ชู่สิ่งใดใด อ่านนับ
ใคร่หื้อมันดี ที่ควรค่าฮับ
มาดับห่อนได้ เปิงมี
มีดได้เวยแต๊ มอกได้ต๋ามตี๋
คมฟันบ่ดี ปล๋ายจีก็บ่เข้าฯ
คุณภาวา - (อ่าน-กุ๊นะพาวา)คุณภาพ
กั๋มมันต๋า – การงาน
จ๋าหมาย – วาดหวัง
แต๊ไบ้ - จริงแท้
ชู่สิ่ง – (อ่าน-จู้สิ่ง)ทุกสิ่ง
อ่านนับ - ใคร่ครวญ คำนึง
เปิงมี - พึงมี พึงเป็น
เวยแต๊ - เร็วจริง
มอกได้ต๋ามตี๋ - ตามที่พอได้ตีเป็นรูป
จี - เจาะ
Cr. สนั่น ธรรมธิ

สารจากผู้อำนวยการฯ

 


“... เป้าหมายหนึ่งซึ่งเป็นความตั้งใจที่สำคัญในแผนชีวิตคือ 

การทำงานเพื่อคืนประโยชน์ให้กับสังคม 

โดยเฉพาะอย่างยิ่งการทำงานให้กับล้านนาซึ่งเป็นบ้านเกิด 

    หอศิลปมรดกกวีล้านนาเป็นหน่วยหนึ่ง

ที่เกี่ยวข้องกับการศึกษาทางด้านศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย 

ไม่จำกัดเพียงแต่สำหรับเมืองล้านนาเท่านั้น 

แต่ยังมีบทบาทในระดับภูมิภาคและทั่วโลก 

    หอศิลปมรดกกวีล้านนาจะเป็นพื้นที่

ที่สามารถนำทักษะทางด้านวิชาการและ

การบริหารจัดการมาผลิตผลงานด้านศิลปวัฒนธรรม

ในลักษณะที่เปิดกว้างทางสังคม 

เพื่อให้หอศิลปมรดกกวีล้านนาเป็นองค์กร

ที่เข้าถึงและต้อนรับสาธารณชนในวงกว้างมากขึ้น 

ในฐานะที่เป็นพื้นที่ทางศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัยซึ่งเป็นตัวแทนของเมืองล้านนา...”


ผู้อำนวยการหอศิลปมรดกกวีล้านนา

2 กันยายน 2567

กินเมื่อยามร้อน ฟ้อนเมื่อยามเมา


กินเมื่อยามร้อน ฟ้อนเมื่อยามเมา
 หมายถึง กินอาหารขณะที่ยังร้อน ฟ้อนรำขณะที่ยังมึนเมำ เป็นการกระทำ ที่ถูกกาลเทศะ