น้ำต๋านักค่าว
เกิดเป๋นกวีล้านนาสังมาง่อมใจ๋
บ่ฮู้จะอู้อย่างใดตุ๊กหัวใจ๋ไผบ่ส่งเสริม อยู่มาตึงวันมีกั๋นกลุ่มเดียวเหมือนเดิม บ่มีคนสานสืบเติมหมู่เฮาเริ่มแฮงจะแผ่วหาย
เป๋นศิลปินล้านนาหวังมาสืบสาน
อุตส่าห์แต่งแต้มผลงานอี่ปู่สอนหลานหวังเปื้อขยาย เขียมคนดูแลเผยแพร่ไผบ่ซื้อขาย มาตุ๊กหัวใจ๋ป้อจายผ่อตางใดก่อมาตีบตั๋น
คนเมืองล้านนา บ่มาอ่านค่าวเขียนค่าว คนตี้ไหนเล่าเขาจะมาสนใจ๋เฮียนกั๋น สัง
มาน้อยใจ๋ปล่อยเฮาไส้แห้งไหวหวั่น
นักค่าวจ๊อยซอนี้นั่นเขาดูถูกกั๋นคนหัวบ่าเก่า
เกิดเป๋นกวีล้านนาสังมาง่อมใจ๋ มีก๊าโล่หลายใบจะเอาไปขายเปิ้นบ่เอา มาตุ๊กหัว
ใจ๋บ่มีเงินไทยไปไจ๊หนี้เขา
ตึงวันมานั่งหมองเหงาน้ำต๋านักค่าวโศกเศร้าเดียวดาย
(คนเมืองล้านนา บ่มาจ้างเอานักค่าว ไปจ๊อยไปเล่าเขาว่าของเก่าเปิ้นบ่เฮียนกั๋น)
คำร้อง
รสสุคนธ์ รักษ์กวี
ทำนอง
๕ ตุลาคม
๒๕๕๔
