เพลงหละอ่อนบ้านเฮา

                               เพลงหละอ่อนบ้านเฮา

         หละอ่อนบ้านเฮา     เขาหยังล้ำสมัย    อยู่ตี้ไหนหันมีแต่ไจ๊มือถือ   ก่อเป๋นนักเรียน

ก็แค่ไปเฮียนหนังสือ     บ่ฮู้จะอู้อย่างใดฮือ   ก่อแล้วไผคือคนจ่ายสตังค์

         หละอ่อนตี้ไหน     ลูกไผสังน่าบ่อาย   นั่งกอดป้อจายมาแป๋งไค่หัวเสียงดัง   ก่อเป๋นนักเรียนบ่ฮู้ไปเฮียนอะสัง   ป้อแม่อยู่ตางหลัง   เปิ้นตั้งความหวังไว้ตี้เฮา

        เสียใจ๋แต๊แต๊    ปุ๋นดีไค่ไห้แต๊แต๊    บ่เอ็นดูป้อกั๊บแม่ตี้เปิ้นหาเงินส่งเขา    ด้วยฮักและ

หวังดีบ่มีเงินเซาะยืมเอา   โฉนดตี้นาไปจำนองเขา    เปื้อหวังลูกเต้าเป๋นคนดี

        หละอ่อนบ้านเฮา    ขอสูเจ้าเหลียวฟังกำ    วัฒนธรรมเหนือเฮาเลิศล้ำประเพณี     ไผบ่แก้ไขเมินไปก่อจะบ่มี    วิถีจีวิตตี้ดีดี   ก่อจะบ่มีตี้บ้านเฮา

                                          วิถีจีวิตตี้ดีดี   ก่อจะบ่มีตี้บ้านเฮา......

                                           วิถีจีวิตตี้ดีดี  ก่อจะบ่มีตี้บ้านเฮา.......

                  

                     คำร้อง

                                      รสสุคนธ์     รักษ์กวี        ๐๘๖-๙๑๔๘๕๓๗

                      ทำนอง       

                                             ๒๓    กันยายน    ๒๕๕๔

หนองสะเลียม

                              หนองสะเลียม

       หนองสะเลียม     ต๋ามต๋ำเนียมเปิ้นเล่า     ว่าหมู่จุมจาวบ้านสะเลียมเอาปล๋าเหยี๋ยน

ตั๋วใหญ่มาแก๋งมาตูม

       ปอเสร็จพิธี       แก๋งสุขดีจิ้นอ่อนนุ่ม     จ้วยกั๋นกิ๋นลันลูม  ตึงเฒ่าตึงหนุ่มอิ่มแปล้

เหลือแต่น้ำแก๋งบ่ดาย                                                                                                  

      เอาใส่ถ้วยมา    ส่งหื้อย่าแม่หม้าย     ตั๋วย่าแม่หม้ายเจ็บใจ๋   เอาเทขว้างไปถูกฝา

ฝาก่อเสเวิ้งพัง

      ตกกล๋างคืน    ฟ้าฮ้องครืนๆฝนคลั่ง    หมู่บ้านตึงบ้านยุบจ๋มเป๋นวัง   คงเหลือแต่บ้าน

แม่หม้าย    คนจึงเรียกไว้.....ว่าหนองสะเลียม

                          

                                 

                               คำร้อง

                                              รสสุคนธ์     รักษ์กวี

                               ทำนอง

                                

                               ๕    ตุลาคม      ๒๕๕๔

น้ำต๋านักค่าว

                          

                                 น้ำต๋านักค่าว

       เกิดเป๋นกวีล้านนาสังมาง่อมใจ๋     บ่ฮู้จะอู้อย่างใดตุ๊กหัวใจ๋ไผบ่ส่งเสริม    อยู่มาตึงวันมีกั๋นกลุ่มเดียวเหมือนเดิม   บ่มีคนสานสืบเติมหมู่เฮาเริ่มแฮงจะแผ่วหาย

       เป๋นศิลปินล้านนาหวังมาสืบสาน    อุตส่าห์แต่งแต้มผลงานอี่ปู่สอนหลานหวังเปื้อขยาย    เขียมคนดูแลเผยแพร่ไผบ่ซื้อขาย    มาตุ๊กหัวใจ๋ป้อจายผ่อตางใดก่อมาตีบตั๋น

       คนเมืองล้านนา   บ่มาอ่านค่าวเขียนค่าว   คนตี้ไหนเล่าเขาจะมาสนใจ๋เฮียนกั๋น    สัง

มาน้อยใจ๋ปล่อยเฮาไส้แห้งไหวหวั่น    นักค่าวจ๊อยซอนี้นั่นเขาดูถูกกั๋นคนหัวบ่าเก่า

       เกิดเป๋นกวีล้านนาสังมาง่อมใจ๋     มีก๊าโล่หลายใบจะเอาไปขายเปิ้นบ่เอา   มาตุ๊กหัว

ใจ๋บ่มีเงินไทยไปไจ๊หนี้เขา   ตึงวันมานั่งหมองเหงาน้ำต๋านักค่าวโศกเศร้าเดียวดาย

                                   

        (คนเมืองล้านนา   บ่มาจ้างเอานักค่าว    ไปจ๊อยไปเล่าเขาว่าของเก่าเปิ้นบ่เฮียนกั๋น)

                                 

                               คำร้อง

                                              รสสุคนธ์     รักษ์กวี

                               ทำนอง

                                

                               ๕    ตุลาคม      ๒๕๕๔

สาวสันป่าตอง

                          สาวสันป่าตอง

       สาวสันป่าตอง     บ้านเมืองของน้องเอื้อเฟื้อต่อกัน  

ไม่มีเหยียดหยาม  วรรณะชนชั้นเผ่าพันธุ์    ปู่ลุงพ่อแม่เรานั้น   อบรมให้มีวินัย                                         

       บ้านน้องร่มเย็น    เพราะว่าเราเป็นเมืองร่มแห่งไม้   

มีพันธุ์ข้าวเหนียว   กระเทียมถั่ว

เหลืองลำไย    หมายเมืองที่เรามีไว้   นั่นหรือก็คือต้นตอง

       ดอกสีเหลือง   แกมส้มของตองต้นนี้   

เป็นเหมือนดังสี   หัวใจของสาวงามผ่อง 

ใครที่ไหนอย่าได้มาคิดหมายปอง    พ่อแม่ของน้อง   ไม่ให้ข้องแวะผู้ใด

       สาวสันป่าตอง    จะไม่ใจสองครองรักกับใคร    ถ้าหากว่ารัก   ก็รักทุ่มจนหมดใจ

จะไม่ขอทำเหลวไหล    หัวใจรักเดียวมั่นคง        

                            

             คำร้อง

                            รสสุคนธ์      รักษ์กวี

             ทำนอง                                   

                                   

                         ๒๒   ธันวาคม   ๒๕๕๔   

เพลงสันป่าตอง

                                      เพลงสันป่าตอง

        ท้องถิ่นดินแดนสันป่าตอง    หากใครได้ไปเที่ยวท่องคงจะต้องซึ้งและพอใจ  

บ้านเมืองสดเขียวล้วนมวลหมู่พันธุ์ไม้   กระเทียม-ถั่วเหลือง-ลำไย  

พร้อมยิ้มพิมพ์ใจสาวสันป่าตอง

       ทั้งประวัติศาสตร์จารึกยาวนาน   

ให้คนได้ชมทั่วย่านเมืองเก่าเวียงกานก่อนนั้นเรืองรอง    

โบราณสถานสวยงามบ่มีหมอง   

พระเจ้าตนหลวงงามผ่องคนสันป่าตองต่างมองซึ้งใจ

        งามน้ำใจหนุ่มสาวชาวทุ่ง    ทุกคนต่างมุ่งทำงานไม่เคยเหลวไหล    

อีกพันธุ์ข้าวเหนียวสันป่าตองดังก้องไปไกล   

พระงามไสยาสน์องค์ใหญ่  ที่พักผ่อนใจคือหนองสะเลียม

        แม้นหากใครผ่านเชิญท่านแวะเยือน   

กาดงัวผู้คนเดินเกลื่อนสินค้าครัวเรือนถูกหาไหนเทียม   ลำไยแสนหวานหาทานคงจะบ่เขียม    

กวีค่าวจ๊อย-ซอเปี่ยมเชิญมาแอ่วเยี่ยมเมืองสันป่าตอง                                                                              

                                                                                             

                                   คำร้อง

                                                  รสสุคนธ์      รักษ์กวี                                                         

                                   ทำนอง                                        

                                                    

                                  ๒๒   กันยายน    ๒๕๕๔