แด่.......มอย มอดไม้
ยี่สิบแปด พฤษภา ฟ้ามัวหม่น
มองเบื้องบน เมฆดำ คล้ำลอยเคลื่อน
เป็นสัญญาณ บอกบ่ง คงมาเตือน
ดูคล้ายเหมือน ลางเหตุ ของเภทภัย
ตะวันย่ำ ค่ำนี้ คงมีฝน
ความมืดมน บดบัง นั่งหวั่นไหว
เสียงระฆัง กังวาน มาแต่ไกล
เหมือนเสียงใคร กระซิบคำ ร่ำสั่งลา
โอ้ดวงดาว พราวจรัส ประภัสร์แสง
เป็นดาวแห่ง โลกฝัน อันทรงค่า
ดวงดาวมอย มอดไม้ ได้ไคลคลา
โลกภาษา สันป่าตอง ต้องสั่นคลอน
ไม่มีแล้ว กลอนรักหวาน ผ่านคลื่นเสียง
ไม่มีแล้ว สำเนียง เสียงแผ่วอ้อน
ไม่มีแล้ว คนห่วงหา และอาทร
ไม่มีแล้ว คนเขียนกลอน ซ่อนซึ้งใจ
รู้ทั้งรู้ อายุขัย มันไม่เที่ยง
ไม่อาจเลี่ยง การดับขันธ์ นั้นไปได้
แต่มิอาจ ข่มห้าม ความอาลัย
คนที่รัก มาจากไป ไม่กลับมา
ขอให้เพื่อน
จงสบาย
หายทุกข์โศก
สู่ปรโลก สวรรค์ สุขหรรษา
สมกับสร้าง ทางความดี ชั่วชีวา
ขอไปเป็น เทพเทวา..... ฟ้าเบื้องบน......
ด้วยความรักและอาลัยยิ่ง
คม สันป่าตอง
ชมรมอนุรักษ์ภาษาวัฒนธรรมล้านนาเชียงใหม่
