กลอนประวัติบ้านสันห่าว
เดิมที่นี่ เคยเป็นสัน ดินมันสูง
มากยางยูง เสียดฟ้า เป็นป่าใหญ่
มีเสือสิงห์ กระทิงโทน ทโมนไพร
มาอาศัย หยุดยั้ง กำบังตัว
ป่ายังเหลือ เสือยังอยู่ เป็นคู่ป่า
คนไปมา ต่างเสียขวัญ ล้วนสั่นหัว
เสือเป็นสัตว์ มีภัย ใครก็กลัว
เลี้ยงควายวัว เสือก็งับ จับไปกิน
จึงนายพราน ใจกล้า อาสาสมัคร
ทำกับดัก เพื่อกำราบ ปราบเสือสิ้น
พรานใช้ห่าว ดักจับมัน ตรงสันดิน
เสือบ้าบิ่น ดิ้นตังตึง ชีพถึงคราว
เป็นตำนาน ยายตา มาตลอด
เล่าสืบทอด หลายครั้ง เรื่องดังกล่าว
นับร้อยปี พ้นผ่าน ช่วงนานยาว
นามสันห่าว จึงเรียกกัน แต่นั้นมา
ปรีชา มโนคะนึง
ชมรมอนุรักษ์ภาษาวัฒนธรรมล้านนา
