มะขุนหวาน
ต้นไม้ใหญ่ ใบหนา สาขากว้าง
สูงสล้าง ลูกดก นกอาศัย
ด้วยลูกหวาน โอชา กว่าสิ่งใด
นกน้อยใหญ่ ทำรัง หวังพึ่งกิน
กาลเวลา ผ่านไป ไม้ยืนต้น
กรำลมฝน มานาน ปานเขาหิน
ฝืนไม่ได้ อนิจจัง พังลงดิน
ยังไม่สิ้น เม็ดหน่อ สืบต่อพันธุ์
ผลจะหวาน หรือเปล่า เราไม่แจ้ง
อย่าปล่อยแห้ง เหี่ยวตาย ทำลายขวัญ
คอยรดน้ำ ให้ปุ๋ย กินทุกวัน
มะขุนนั้น คงจะหวาน เหมือนต้นเดิม
จากหนังสืองานศพพระครูนิเทศ
สังฆกิจ
อดีตเจ้าอาวาสวัดมะขุนหวาน อ.สันป่าตอง
จ.เชียงใหม่
ซึ่งเขียนโดย พระมหาสวัสดิ์ จำนามสกุลไม่ได้
เก็บมาฝากโดย รสสุคนธ์
รักษ์กวี
ครูภูมิปัญญาไทยรุ่นที่๗
สาขาภาษาและวรรณกรรม ปี๒๕๕๔
จากสำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ
(
เขยมะขุนหวาน ) บันทึกไว้
